Ogen die niet tranen, harten hard als steen,
zeg mij bij Allah, wat hebben wij met de selef gemeen.

De angst voor het hiernamaals is bijna niet in de harten terug te vinden,
om niet te spreken over oprechte mensen en goede vrienden.

Moesten onze huizen in vuur en vlam staan,
dan hadden wij weggelopen en deze huizen uit gegaan.

Maar wanneer wij horen over het Hellevuur,
en over de straf van het graf en 't slaan van 't uur.

Dan lijkt het alsof het een verhaaltje is,
wat is er aan de hand, wat is er toch mis.

Voor een huis in dit leven wil men jaren werken en zwoegen,
je ziet mensen omwille van een wagen en geld werken in ploegen.

Maar opstaan voor een eeuwig kasteel in het Paradijs,
vinden zij precies een veel te dure prijs.

Lachen terwijl je niet zeker bent,
of je Heer jou zal straffen of in het Paradijs verwent.

Tja, en toch beweren op de weg van de selef te zijn,
de toestand is triest en doet elke oprechte Moslim pijn.

Tja, wat valt er nog te zeggen,
en welke bewijzen vallen er nog voor te leggen.

Met hoop op verbetering sluit ik dit gesprek met mezelf af
en vraag ik Allah: Maak met deze trieste toestand komaf.